بههمریخته و کلافه بودم.
شکنجه بهمنظور دادن اطلاعات مربوط به مناسبات و روابط بچه های زندانی درون
بند چیز ساده یی نبود. کافی بود دهانم بازشود و آن وقت خیلیها را به زیر
شکنجه بیاورند. باید از این شرایط خودم را نجات میدادم. دنبال راهحل بودم.
به گذشته فکر می کردم. به دوستانم و خاطراتی که از آنها داشتم و خصوصاً
رضا فاروقی و آن نگاه مظلومش. به ناگاه 
بعد از گذشت چند هفته از توافق هسته ای که بواقع بیانگر یک
نقطه عطف برای بازیگران داخلی ، منطقه ای و جهانی در حوزه سیاسی است. مرحله
ای تازه کلید خورده که ویژگیهای خاص خود را دارد و قانومندیهای آن با دوره
قبل از این توافق کاملا متفاوت میباشد. برگها به هم خورده و میز بازی برای
بازیگران آن چه 
آشفتگی و برهم خوردن تعادل رژیم پس از جام زهر اتمی 
بسیاری از زندانیان سیاسی دهه سیاه شصت در بند
زنان زندانهای اوین و قزل حصار و گوهردشت، در هنگامه نفس گیر تراکم بندها و
سلولها، و یا در سکوت سنگین شبهای تیرباران، و یا در فریاد بی صدای دوزخیان روی
زمین در "تابوت" و "قیامت" و "واحد مسکونی" و
سرانجام در راهروهای مرگ، خاطرات فراموش ناشدنی و البته تلخ و شیرینی 
من محمد نظری فرزند
حمد الله متولد ۱۳۵۰ شهرستان شاهین دژ استان آذربایجان غربی در تاریخ
۹\۳\۷۳ به اتهام هواداری از حزب دمکرات کردستان ایران در 
نرگس محمدی خطاب به کمپین حمایت از مادران زندانی: 
